مسعود رفيعي طالقاني

امروز  داشتم سلانه سلانه بر سنگفرش ها و آسفالتهاي نازيباي شهرم كه به سامان نيست قدم مي زدم . تا مرز تاول زدن پا . تا آنجا كه بفهمم زير پاي چپم چه مي گذرد و زير پاي راستم چه ؟  و تا آن لحظه كه بغضم بتركد و ديگر آدمها را نبينم.

همه افسرده بودند و كلافه . چشمها و دستهاهاشان پر بود از طعم گس خيال و توهم.

با خودم گفتم لعنت به اين زندگي سگي . لعنت.

درست سر چهار راه بود . صداي بوق پرخاشگر يك تاكسي خيالم را آزرده كرد و شايد هم معني اش اين بود كه حرف اضافي ممنوع.

ناخواسته خودم را داخل يك كتابفروشي ديدم . قفسه ها پر بود از كتابهاي گوناگون . از احسان طبري و توبه نامه تا محمد تقي جعفري و عارفانه.رضا داوري اردكاني هم در اين محفل صاحب جايگاهي بود. مرتضي آويني را هم مي شد آن پشتها ديد . حسن كچوئيان و مصطفي مستور و قس عليهذا.چشمم كه خورد به كتاب نامه هاي نادر ابراهيمي نمي دانم چه شد كه بي اختيار شدم . كتاب را برداشتم و شروع كردم به ورق زدن . و شايد اين يك تفال بود به واگويه نامه ابراهيمي .

هرگز از زندگي آنگونه سخن مگو كه گويي بدون حضور تو ، بدون كار تو ، بدون نگاه انساني تو ، بدون توان درگيري و مقاومت تو ، بدون مبارزه تو ، پافشاري تو ، سرسختي تو ، محبت تو، ايمان تو ، نفرت تو ، خشم تو ، فرياد تو و انفجار تو  باز هم زندگي است .

زندگي مرده ريگ انسان نيست تا پس از انسان يا در غيابش موجوديتي عيني و مادي داشته باشد.

اينها را خواندم و ناباورانه چرخيدم  . به راه خود ادامه دادم و باز هم  رفتم . رفتم و رفتم . سلانه سلانه  و بي آنكه باز ايستم. پيرمردي از كنارم گذشت . نگاهي سرد  ميان ما رد و بدل شد.

صدايش كردم .

-         آقا ، من به چيزي فكر مي كنم . زندگي چيه ؟

-         زندگي

-         آره . مي شه در يه جمله بهم بگيد

-         به اندازه همه آدمهاي روي كره زمين زندگي وجود داره . با يك فلسفه و سياست خاص . خداحافظ

همين تمام مكالمه ما بود . پيرمرد رفت و من هم ادامه دادم . بي آنكه غيرتي باشد براي نرفتن و بازايستادن و يا جراتي براي تند تر رفتن و شايد دويدن

باز هم سلانه سلانه

و حالا نادر ابراهيمي و من و پيرمرد ، هر سه جريان داشتيم .

و آيا زندگي جز از همه چيزهايي است كه گاهي سگي مي شوند و گاهي انساني ؟