از هفته گذشته تا امروز که پست “فرجام درافتادن با فوتبال دولتی” را نوشتم ، کارهای و مشغله های گوناگون آزارم دادند . خوب دقت کنید که چه گفتم ! آزار
به قول هادی عزیز مصاحب و همکلام این روزهایم صراحتی هم نیست که یک “نه ” بگویی و خودت را خلاص کنی از شر این همه قید و بند….
دیشب این عادل فردوسی پور بود که شاد و خندان به خود می بالید و افتخار می کرد به این همه مردمی که از او پشتیبانی کردند. خلاصه اینکه عادل خان پیروز ماجرا شد و گرده سازمان تربیت بدنی را به خاک نشاند تا دیگر کسی هوس نکند با علایق خلق الله شوخی کند …
اتفاقات دیگری هم در هفته ای که گذشت روی داد که مهم بوده و هستند ، اما بر ما مجالی دست نداد تا از آنها بنویسیم و خلاصه اینکه همه چیز دست به دست هم داد تا عادل فردوسی پور از سه شنبه پیش تا این سه شنبه میهمان وبگاه ما باشد.
ذکر یک نکته اما واجب است .
دیشب که او در فخر خود غوطه می خورد و به راستی هم که مستحق این فخر بود ، داشتم فکر می کردم ، خدا کند به رسم ایران ما که هیچ چیز سر جای خودش نیست ، عادل فردوسی پور – گزارشگر توانا و کاربلد – به خاطر وجود این پایگاه مردمی ، یکوقت هوس ریاست جمهوری به سرش نزند !!!!!! شاید هم نمایندگی مجلس …
خلاصه اینکه با دو میلیون اس ام اس هم کسی را نباید هول بر دارد .
ای کاش در کشور ما اوج گرفتن آدم ها سودای قدرت را بیدار نمی کرد
همین ….